"Autor jest chory i bolesny, i znękany, i u-Hiobiony" - wyraził się wtedy o koledze (grudzień 1877), tym mocniej odczuwając jego cierpienia, że sam znajdował się w identycznej sytuacji, której w żaden sposób nie udawało mu się odmienić. Olizarowski tymczasem zbliżał się już do kresu swojej ziemskiej wędrówki. I kto wie nawet, czy jego ostatniego dzieła literackiego nie stanowiła - jako że był on stałym dostawcą tekstów dramatycznych inscenizowanych w Zakładzie Sw. Kazimierza przez zakonnice oraz ich małoletnie wychowanki - owa "krotogra", którą odegrano 28 grudnia 1878 r. na doroczne święto przełożonej, matki Teofili Mikułowskiej, i która dostarczyła Norwidowi tematu do jego przepięknego poetyckiego listu Do Bronisława Z. W cztery miesiące później - 3 maja 1879 r. - autor owego dorocznego "dialogu" pożegnał się już na zawsze z tym światem. Słowa te umieścił w lapidarnie zredagowanym nekrologu Olizarowskiego, który przesłał do Warszawy na ręce Aleksandra Niewiarowskiego, ale który - jak to zwykle bywało - został wtedy zlekceważony i ukazał się w druku dopiero w pięć lat później, we wspomnieniu pośmiertnym poświęconym przez Niewiarowskiego.., Norwidowi.
Norwid .