"Średniego wzrostu - charakteryzował jego wygląd Władysław Chodżkiewicz - silnej, kościstej budowy, rysy twarzy miał regularne i żadna część twarzy nie uderzała ani zbytkiem, ani niedostatkiem wydatności. Oczy tylko, zasunięte głęboko pod wystające czoło i pod szerokie, gęste, ciemno zarosłe brwi, zdawały się mieć ciągle jakby wyraz zdumienia. Na tej wychudłej, jakby fizycznym cierpieniem ściągniętej twarzy i na ściśniętych ustach uśmiech, chociaż gość rzadki, świecił przecież uprzejmie. Włosy, ciemne, z rzadka tylko otaczały szeroką łysinę, dopełniając spokojnej powagi oblicza." Rysunek Norwida dobrze oddaje wszystkie te charakterystyczne rysy starego poety, przede wszystkim zaś cechujący go, a tak mocno podkreślony przez Chodźkie-wicza wyraz "cierpienia". Portrecista, warto zwrócić na to uwagę, włożył do prawej ręki Olizarowskiego pióro, z jego lewej dłoni uczynił zaś podpórkę brody, co u-wieczniło być może ulubiony gest zmarłego, ale co było równocześnie gestem wielokrotnie powielanym przez samego Norwida, i to zarówno w jego rysunkach, jak i w jego utworach poetyckich ("Brodę na dłoni oparłszy kielichu...").
Norwid .